طبیعت در انسان به معنای علاقه به دنیا، علاقه به مال، علاقه به فرزند، علاقه به اسم، علاقه به شهرت، علاقه به محبوبیت، علاقه به معروفیت و مجموعه «تعلقات» و «آرزوها»، دور ما حصاری می کشد، مثل گلدانی که اجازه نمی دهد ریشه ها از آن خارج بشوند و به واقعیت و فضای جهان بزرگ، ربط پیدا کنند. هر کسی بدون استثناء بايد دوره ای در گلدان این تعلقات باشد؛

منتهی این مثل این است که گیاه در خزانه بر مدتی متراکم رشد می کند و یک سال یا دو سالش که می شود آن را از خزانه بر می دارید و میگذارید در محل اصلی.

از کتاب راه رشد استاد علی صفائی حائری